Ég hef horft á vonir bresta, augu vökna og andlit hverfa.
Margir halda að lífið sé "bara lífið", en lífið er land sem þú ferðast um á tveimur jafnfljótum.
Andlitin brosa við þér hvar sem þú kemur, ef þú kemur á réttum tíma.
Það koma ekki allir á réttum tíma.
Fólk kemur og fer.
Suma hittir maður oft, aðra aldrei. Það er allt í lagi.
Þessi gönguferð er löng og ströng og aldrei hægt að setjast niður til að hvíla sig.
Sumir þola gönguna vel, aðrir illa.
Sumir gefast upp í byrjun aðrir komast lengra, en enginn hefur komist á leiðarenda.
Allir eru á gönguferð um lífið.
Margir eru bjartsýnir og trúa því að þeir verði fyrstir til að klára ferðina til fulls, en enginn verður til þess, samt er gott að trúa á það.
Fólk er misjafnt eins og það er margt, samt er það fljótt á litið eins og flísarnar á klósett gólfinu, allt eins. En það er líka allt í lagi.
Hvert sem þú ferð, ertu alltaf að koma aftur, aftur á sama staðinn með sama fólkinu og sama umhverfinu. Skrítið ekki satt. Þú getur hvergi leynst.
En það er líka allt í lagi.
Brostu bara og þá verður gangan auðveldari og ef þú brosir oft þá þarftu engu að kvíða.
Gakktu bara þangað til þú dettur, þá þarftu ekki að ganga lengur.
skondið hvað maður rekst stundum á ofan í skúffum. Þetta er partur af ljóðaritgerð sem ég skrifaði í framhaldsskóla, ca. 17 ára.
Langaði bara að deila þessu með umheiminum ;)
